In de blog serie ‘Sak stories’ lees je hoe het assortiment heel langzaamaan is opgebouwd. Alle tassen ontwierp Margriet zelf op een moment dat zij een specifieke tas zocht. Het begon allemaal met sak 1, in 2012 (vandaar dat de kwaliteit foto’s niet zo goed is 😀 )

“Mijn moeder heeft altijd een naaischool gehad. Ze had een atelier aan huis en gaf daar dagelijks naailes in een schuur in de tuin. Als kind hing ik daar graag rond. Uit school liep ik direct door naar de schuur waar mijn moeder altijd bezig was. Was het niet met lesgeven, dan wel met opruimen. Ik was vanaf jongs af aan dus al omgeven met naaispullen en –machines. In 2012 kocht mijn moeder een leernaaimachine waarover ik in eerste instantie wat sceptisch was. Het zijn dure machines en ik vroeg me af of het zijn geld waard was. Daarentegen was ik ook nieuwsgierig. Ik heb altijd al een tassen-tic gehad – van kleins af aan speelde ik al met tasjes van mijn oma en moeder. Ik wilde wel eens ontdekken of ik ook zelf een tas kon maken. De investering van mijn moeder is uiteindelijk de beste investering geweest die ik me kan bedenken.”

Shopper

“Ik had een tas – een shopper – gezien in een winkel en was verkocht: die wil ik hebben! Al snel besloot ik dat ik dat model zelf ook misschien wel kon maken. Het was geen ingewikkeld patroon en het proberen waard. Ik maakte een ontwerp en ging daarna samen met mijn moeder op zoek naar leer op de lapjesmarkt in Utrecht. Helaas kon ik niet genoeg leer vinden van één soort en dus koos ik uiteindelijk twee kleuren. Waarom ook niet? De hengsels kocht ik ook weer in een andere kleur. De oorspronkelijke tas die ik in de winkel had gezien had een rits maar ik was bang voor ritsen. Ik durfde er niet echt mee te werken en vond het ook eigenlijk niet nodig. Zonder rits kan ook makkelijk. Ik maakte een ontwerp, sneed patronen uit en begon – met behulp van mijn moeder – met naaien op de leermachine van mijn moeder.”

Voor jezelf beginnen

“Al snel was mijn zelfgemaakte tas een feit en ik was eigenlijk best trots op het resultaat. Het was een mooie en stoere tas. Ik postte foto’s van de tas op Facebook en kreeg veel positieve reacties. Vriendinnen vroegen of ik ook niet zo’n mooi exemplaar voor hun wilde maken. Dat wilde ik wel. Kon ik mooi oefenen met het naaien van leer. Al snel bedacht ik dat ik die tassen dan ook een naam moest geven. Dan wordt het echt kenmerkend. Mijn concept. Gek genoeg was ik toen helemaal niet bezig met een carrière in tassen. Laat staan een eigen onderneming. Ik zag het als een leuke hobby. Tassen die ik maakte voor vrienden en kennissen. Dit was in eerste instantie ook het geval, maar doordat de tassen op straat werden opgemerkt, kreeg ik steeds meer aanvragen van vreemden. Ik ging vaak naar mijn ouders omdat ik daar kon naaien en mijn hobby begon steeds meer tijd in beslag te nemen. Maar dat was op dat moment ook niet zo erg: ik was ‘in between jobs’ en dus had ik er de tijd voor.

Nog steeds in trek

“Er is momenteel nog steeds vraag naar sak 1, we hebben het niet meer in het assortiment zitten maar kunnen het wel op maat maken. Het heeft mij toentertijd veel tijd gekost om snelheid in het productieproces te krijgen. Na ongeveer anderhalf jaar had ik er snelheid in. Het is wel leuk dat je gedurende de tijd steeds meer leersoorten herkent en weet hoe het leer zich gaat gedragen. Elk stuk leer is anders en aan het begin van Monsak gebruikte ik te dun of te dik leer voor bepaalde modellen, wat niet helemaal werkte. Leer reageert op elkaar en het ene stuk is soms te zwaar om aan het andere stuk te naaien. Daar ben ik gedurende de tijd achter gekomen.”

monsak_sakstories_sak1 monsak_Amsterdam_tassen_atelier_handgemaakte_leren_tas_sak_stories_sak_1jpg_1024x1024

 

 


Leave a comment