In onze reeks ‘mon amie’ laten we mensen aan het woord die ons een kijkje geven in hun leven. Deze blog gaat over echte verhalen van ondernemende rolmodellen. Van deze vrienden kunnen wij heel veel leren!

Een Albert Cuyp Backpack of een Ten Kate Shopper

Het zeil van marktkramen heeft niet het eeuwige leven. Of toch wel? Martijn (27) werkte als jong jochie al op de markt en op latere leeftijd zag hij brood in het recyclen van oude marktzeilen. Hij maakt er stoere tassen van onder de merknaam UNBEGUN en wisselt ervaringen uit met Margriet als collega-ondernemer. “Zij is de enige met wie ik mijn struggels en uitdagingen deel, omdat we in hetzelfde schuitje zitten.”

 

Ik las op je website dat je vroeger vaak op de markt te vinden was. Hoe kwam je daar verzeild?

“Als puber wilde ik een extra zakcentje verdienen en kwam ik terecht bij een bedrijf dat marktkramen opzet en afbreekt. We gingen elke zaterdagochtend vroeg richting Amsterdam om daar de kramen op te zetten. Overdag was ik verder vrij en ’s avonds moesten de kramen weer worden afgebroken. Het was zwaar werk, maar dat maakte mij niet uit.”

 

Hoe kwam je op het idee om tassen te maken van marktzeil?

“Het ondernemen zit al van jongs af aan in mij en een aantal jaar geleden was ik op zoek naar een uniek idee. Het liefste wilde ik van iets ouds iets nieuws maken. Van mijn bijbaantje op de markt wist ik dat marktzeilen soms stuk gingen, door bijvoorbeeld de wind of een spijker. Toen ik hoorde dat de oude zeilen werden verbrand of opgeslagen, zag ik mijn kans. Sinds drie jaar haal ik de kapotte zeilen wekelijks op en na wat brainstormen kwam ik op het idee om er tassen van te maken. Op dat moment waren zogenoemde shoppers – een grote, simpele tas met hengsel – nogal in en daarbij speelde toen ook het verhaal dat winkels zouden stoppen met het uitdelen van plastic tasjes. Dat werd mijn insteek: een recyclebare, milieuvriendelijke tas. UNBEGUN was een feit. In eerste instantie een shopper en na een aantal jaar ontstond de rugtas. Dat past eigenlijk nog meer bij mij. Voorheen was het wellicht iets meer girlie, maar met de rugtas ben ik heel dicht bij mijzelf gebleven. UNBEGUN is Engelse slang voor oneindig. Het zeil krijgt een nieuw leven. In eerste instantie wordt het gebruikt om marktkooplieden een dak te bieden en daarna wordt het hergebruikt voor een tas die je oneindig kunt dragen.”

 

Hoe worden de tassen gemaakt?

“Drie jaar geleden begon ik zelf met het knippen van patronen en waste ik alle zeilen met de hand. In de wasmachine gaat het vuil er namelijk niet goed af. Na anderhalf jaar heeft een andere jongen dit van mij overgenomen. Na het knippen en wassen wordt het zeil naar de naaisters gebracht. Dit zijn ZZP’ers die in Amsterdam wonen en de tassen op een industriële naaimachine naaien. Lokale productie was vanaf het begin af aan mijn insteek, maar een nadeel daarvan is dat de voorraad beperkt is en ik niet volgende week 100 tassen kan leveren. In de toekomst zou ik veel meer tassen willen laten maken, maar ik moet de juiste manier hiervoor nog vinden.

monsak_monamie_martijn

Wat zijn de leuke en minder leuke kanten aan ondernemerschap?

“Ik vind alles leuk. Zelfs de moeilijke dingen, omdat die mij uitdagen en daar leer ik van. Ik kan al mijn creativiteit kwijt in het ondernemen. Het allerleukste is als ik iemand zie lopen met mijn tas. In het begin waren dat vooral bekenden, maar ik vergeet nooit meer het moment dat ik een wildvreemde tegenkwam met mijn tas. Ik ben er overigens subtiel langsgelopen. Ik zal nooit zomaar naar iemand toelopen en zeggen dat het een tas van mij is. Ik ben best bescheiden wat dat betreft. Voorheen dacht men dat er meisjes achter UNBEGUN zaten en dat vond ik eigenlijk wel prima. Ik ben enorm trots op wat ik heb bereikt, maar wel gepaste trots.

 

Wanneer leerde je Margriet kennen en wat deel je met haar?

De tassen van Margriet en mij lagen in dezelfde winkel in Amsterdam: de Local Good Store. Je komt daar wekelijks om tassen te leveren en ik kwam Margriet daar tegen. Ik vind haar tassen stoer en houd zelf ook van dat minimalistische. We kunnen veel met elkaar delen en zien elkaar niet als concurrenten, daarvoor verschillen onze tassen teveel van elkaar. We helpen elkaar als vrienden en ik krijg daar energie van. Zij is de enige met wie ik over de productie van mijn tassen praat. Misschien omdat we alle twee tassen maken en ongeveer tegelijkertijd zijn begonnen. Alle ondernemers lopen tegen dezelfde uitdagingen aan en het is fijn dit met iemand te delen. Ik heb respect voor Margriet. Met haar nieuwe atelier is zij all-in gegaan en dat vind ik heel stoer. Ik weet niet of zoiets bij mij zou passen.

 

Ben je wel eens jaloers op Margriet?

Nee, niet jaloers. Ik ben juist heel blij dat ik haar ken en ik heb respect voor wat zij allemaal flikt. Ik ben trots op haar. Iedereen kan tassen maken, daar hoef je niet perse voor gestudeerd te hebben, maar je moet het nog wel doen. En als je iets doet, dan moet je het goed doen. Margriet doet het met volle overgave en ze staat echt achter haar merk, met een eigen identiteit en gezicht. Dat is belangrijk en dat waardeer ik zo in haar.

Bekijk de collectie in de webshop van Unbegun.

monsak_monamie_martijn